The Anti-Capitalistic Goat

Griebeltjes. Potjandorie, -dubbeltjes en -volblommen. Want we willen wel politiek correct blijven.
Maar ben ik dat wel? Ik heb mezelf niet laten checken, voorover ik weet heeft de GGD (nog) geen test voor maatschappelijk correct gedrag.

Ik wil geen hork zijn. Ik heb er geen enkel persoonlijk gewin of plezier aan een ander voor het hoofd te stoten (oké, dat laatste is misschien niet altijd 100% waar, als ik heel eerlijk ben). Maar dan moet je natuurlijk wel weten wat voor de ander als aanstootgevend gezien word. Daar zijn geen 'groene boekjes' voor. Dat leer je door het spreekwoordelijke vallen en opstaan in de maatschappij waarin je soms iets zegt of doet waar een ander sip (of boos) van word.

Je hebt bijvoorbeeld de bond tegen vloeken. Alhoewel ik niet tegen het principe ben van een bond tegen aanstootgevend taalgebruik, liggen diens wortels wel in de religie. En alhoewel ik niet tegen religie ben (écht niet), heb ik er geen. Ik heb meer dan eens aan een taxichauffeur in London (ik tref om één of andere reden voornamelijk extravert religieuze chauffeurs als ik Uber gebruik) moeten uitleggen hoe het kan dat ik zonder religie dan normen en waarden heb (zeker op lange ritten ga je wel eens een gesprekje aan en sturen ze op religie, alsof het religieus icoon dat vaak aan de spiegel hangt al niet een indicatie was). Waar, en van wie, heb ik die dan geleerd? Nou, eh, onder andere van mijn ouders (die ook niet echt religieus zijn overigens). En op school. In de maatschappij. Soms leer je goede dingen van de verkeerde mensen. Ze schelden je uit of doen iets anders wat jij vervelend vind, en dat besef leert je het niet bij anderen te doen. De extraverte religieuze chauffeur reageert dan vaak verwonderd. Alsof hij/zij zich niet besefte dat je soms op twee verschillende manieren of routes tot dezelfde conclusie kunt komen. En ik ken ook genoeg religieuze mensen die zelf erg hard kunnen lachen om 'god-grapjes'. Zijn die dan niet 'echt' in de ogen van andere gelovigen? Of zijn de andere gelovigen te snel beledigd?

Maar soms is een grapje gewoon echt wel vermakelijk. Een grapje over vrouwen minderheidsgroepen of stereotypes. Maar ook over je eigen ras, beroep, gender of simpelweg je woonplaats. Niet omdat je iets tegen die mensen (of jezelf) hebt, maar gewoon omdat je het grappig vind. Waarom is het dan leuk? Geen idee. Is het leedvermaak? Aangeleerd gedrag? Is humor iets universeels of vooral situationeel? Dat laatste snappen we meestal wel: je maakt geen grappen tijdens een begrafenis, of over gender en religie. Dat is gewoon not-done.

Hoe geef je jezelf houding? Dan maar nooit meer grapjes maken zodat je zeker weet dat je niemand beledigt? Er zijn culturen of omgevingen waar te gereserveerd zijn ook weer als niet-vriendelijk of soms zelfs beledigend gezien word. Je kunt het al snel 'nooit goed doen'. En ik reis graag. Ik zie mezelf niet voor eeuwig (permanent) in Nederland wonen. Ik wil niet alleen in mijn eigen bubbel kunnen aarden. Ik wil dus graag met iedereen door één deur kunnen, ook als die mensen soms gebruiken of denkbeelden hebben die niet de mijne zijn.

De oplossing word door velen ook al snel gevonden: 'je moet je gewoon niet zo snel beledigd voelen' ofwel niet zo snel op je lu... teentjes getrapt zijn. Maar dat is makkelijk praten als jouw groepering niet al stelselmatig jarenlang fysieke en/of emotionele hinder ondervind van de vrijheid die sommige mensen zich toe-eigenen door middel van zogenaamde humor die eigenlijk een misplaatst gevoel van superioriteit verbergt, of wanneer je van jongs af aan al opgevoed bent om bepaalde denkbeelden te hebben en dus niet anders weet. Ik kan me helemaal inbeelden hoe een Joods persoon grappen over de holocaust niet kan waarderen, ook als die persoon pas heel lang daarna geboren is. Maar wat ben ík dan, als ik met groot respect, geïntrigeerd en met een zwaar hart musea over de Jodenvervolging bezoek, maar toch ook kan lachen om een grap? Mag ik een schilderij van Hitler wel mooi vinden?

Als ik mijn eigen ervaringen en opgedane levenskennis serieus neem, moet ik concluderen dat beide mogelijk is. Het is, in ieder geval in mijn persoon, mogelijk om respect te tonen en tegelijkertijd ermee mee te kunnen lachen. Op dezelfde manier dat je best tevreden met je uiterlijk kunt zijn, maar er toch grappen over maakt (zelfspot) in een show of presentatie.

En trek het blik politiek an sich al helemaal niet open. Nog los van mijn eigen politieke kleur (die volgens mij nog niet is uitgevonden), wat is politiek? De meesten denken gelijk aan Rutte of Wilders, het koningshuis misschien, maar wat dacht je van bedrijfspolitiek? Daar heb ik mijn buik na 20+ jaar arbeidsverleden ondertussen wel vol van. Dus als politiek zelf al voor vele interpretaties vatbaar is en er zoveel politiek stromingen en richtingen bestaan, wat is dan nog de waarde van de term 'politiek correct'? Ik geef heel veel van mijn bezittingen weg als ik ze niet (meer) nodig heb. Ik vermijd de frustratie van marktplaats voor een paar losse euro's die ik, als ik eerlijk ben, toch niet nodig heb en maak iemand blij die het anders niet kon betalen. Maar ik háát geld geven aan goede doelen en ik zal verdomd zijn als ik niet probeer af te dingen als ik zelf wat nodig heb. Ben ik dan een krent of een samaritaan? En wanneer doe je 'genoeg' voor de maatschappij? Wanneer je je überhaupt bijdraagt (we betalen allemaal belasting), of wanneer je alles weggeeft behalve een snee brood en een laken over je matras? Mag ik van een zwerver vinden dat hij actie moet ondernemen of mag dat alleen als ik hem zelf onder de douche zet, aankleed en naar een sollicitatie toe rijdt?


Dus, Tweakers, zeg het maar. Test ik positief voor hypocrisie? Heb ik meerdere maatschappelijke persoonlijkheden? Bij deze mag u mij beoordelen .