![[RSS]](https://tweakers.net/g/if/v2/icons/rss_small.png){kind=icon}
Let op: Tweakers stopt per 2023 met Tweakblogs. In
dit artikel
leggen we uit waarom we hiervoor hebben gekozen.
Radio Reclame werkt (...op mijn zenuwen)
Kopeh kopeh kopeh
Het zou je zomaar voorbij gaan, en ik kijk je niet raar aan als het je niet eens was opgevallen.
Een nieuwe reclame op de radio over acties bij KPN, hele speciale acties, die nu te halen zijn en daarna voor de rest van je leven niet meer te koop zullen zijn! Pas op! Dit is die once-in-a-lifetime opportunity waar je op moet reageren! Als je hier niet op ingaat praten je vrienden niet meer met je en loopt je hond bij je weg!
En de ad eindigt met de markante woorden, in de gauwigheid geroepen in de laatste seconde(n) zendtijd die waarschijnlijk nog over was en dus met iets gevuld moest worden: kopen kopen kopen.
Ik bedoel, we hebben het nog steeds over hetzelfde toch? Reclame. Een uiting richting potentiële klanten in een poging ze te bewegen een product of dienst van jouw onderneming te betrekken. Daar vind ik in de basis niets vreemds aan, en ook niks verkeerds. Als ik tegen Pietje zeg dat Jantje hele mooie boeketjes maakt en Pietje daar dan vaste klant wordt, is dat mooi. En dan zeg ik dat omdat ik beiden de samenwerking gun. Maar mond op mond reclame is tegenwoordig natuurlijk lang niet efficiënt genoeg meer om de geldstroom aan te wakkeren.
Dus het word meer, en vaker. En extremer. Commercials zijn soms kleine mini-producties. Met 'echte' acteurs, special effects en een budget dat sommige B producties schraal af doet steken. Eerst had je reclame op het uur, en tegenwoordig natuurlijk veel vaker. Toen kwamen de sponsorships (deze uitzending word mogelijk gemaakt door <...>), sluikreclame en tegenwoordig is het ook gewoon heel normaal (b.v. bij SBS6 enkele jaren terug al, toen ik stopte met TV kijken) om een programma gewoon te onderbreken voor reclame. Letterlijk, gewoon de film op pauze, een of andere bobo in beeld met een ongevraagd nieuwtje over een programma dat nog moet komen, en dan weer door.
Het vervelende is dat je hier een aantal effecten op elkaar in hebt werken. Ten eerste geloof ik dat het kapitalistische systeem waar we met zijn allen in zitten, geen stagnatie mag kennen. Ik zeg mag, omdat het dan instort. Geld moet blijven vloeien en om te overleven moet je winst maken. Gewoon blijven zoals je bent is eigenlijk geen optie. De productie moet blijven groeien, marges moeten blijven stijgen en omzet moet blijven klimmen (om die eerste 2 mogelijk te maken). Zelfs als je het lukt je loon te pakken en lekker door te doen als ondernemer, word je constant in de nek gezeten door concurrenten en grote namen die kapitaal inzetten om kapitaal te maken.
Daarnaast heb je simpelweg gewenning. Mensen worden minder, of soms ongevoelig voor een bepaald soort aanbod of reclame, of hun behoeftes veranderen. De markt verandert. Dus is er, net als een verslavend middel zoals alcohol, steeds meer middel nodig om het gewenste effect te verkrijgen. En dus word de soort reclame ook steeds invasiever. Ik ken websites waar je de content _letterlijk_ niet meer kunt lezen door de enorme hoeveelheid banners. Niemand kijkt meer op van gevulde bushokjes met lingerie, voetbalstations (spelers inclus) behangen met de beste koekjes, verzekeringen, auto's en, zo zag ik pas, nu ook seksspeeltjes (of er ook echt dildo's te zien zijn bij FC Emmen is mij onbekend, ik ben nooit wezen kijken).
Het is de schaamte ook voorbij. Producten aanprijzen, ook die van jezelf, is de normaalste zaak van de wereld geworden. Er word eigenlijk van je verwacht dat je bereid bent een modicum aan reclame te consumeren als onderdeel van alles wat je doet. Sommigen hebben het als business model (free to play games bijvoorbeeld), maar ook betaalde diensten (zoals TV) kunnen al jaren niet meer uit met het kijk en luistergeld en daar tiert reclame dus ook welig.
Dit is dus een nieuw 'low point', zo vind ik zelf. Dat de reclame zo normaal, zo schaamteloos en zo wanhopig is geworden dat de adverteerder letterlijk gaat roepen 'KOOP DIT PRODUCT'. Het gaat eigenlijk voorbij aan het product, in zekere zin. Het laat zien waar het eigenlijk om gaat. Niet dat ik het vreemd vind dat een bedrijf winst maakt, maar op zo'n moment neemt het voorrang op alle andere zaken. Klanttevredenheid, brand identity, social resonsibility en ook gewoon simpele normen en waarden gaan uit het raam. We willen gewoon je geld.
Kapitalisme is aan het veranderen. Geld maken was altijd al een vak, een kunst zo u wil, maar er zijn nu bedrijven die geld maken door anderen geld te laten verdienen, en ook weer mensen die geld verdienen aan het ophemelen van bedrijven die anderen meer geld laten verdienen. Dit leidt tot steeds meer mensen die 1) geld kunnen verdienen (het is geen geheim meer, en ook niet moeilijk, effectief reclame te maken) en 2) een graantje mee willen pikken. Maar er word niet meer rijkdom gemaakt. Zoals ik kort uiteenzette in mijn blog More is er een limiet aan hoeveel verhandelbare spullen wij kunnen ophoesten als planeet. Het moet dus, vrij letterlijk, uit de lengte of uit de breedte komen. Meer kleine grootverdieners moeten hun kapitaal bij minder kleinverdieners halen. Het gat word groter. Of je moet collectief de grote jongens neer kunnen krijgen, maar dat lukt eigenlijk niemand, uitzondering een flink schandaal of rechtszaak links of rechts. Want daar zijn we als consument nog best wel gevoelig voor (belastingontduiking, investeren in 'foute' industrieën, te innig verstrengeld zijn met je communistische regering). Maar waarom ageren we niet tegen het 'uitbesteden' van productie? Philips (en anderen) hebben hun productie net zo min oostwaards verplaatst om de lokale bevolking werkgelegenheid te bieden dan dat Ikea nu in Nederland gevestigd is omdat ze zo van windmolens houden. Het ging gewoon om een kans meer winst te maken.
En nu ik dat schrijf vraag ik me af hoe lang het gaat duren voordat we reclames horen die zeggen 'je wilt toch niet dat je vrienden je niet stoer meer vinden? koop daarom nu het laatste model iphone (en betaal handig in termijnen als je nu geen geld hebt)'. En nu ik DAT schrijf realiseer ik me dat we er eigenlijk al zijn. De reclame op de radio in mijn werkplaats een paar maanden geleden spuugde het volgende pareltje uit:
"Kunnen je huidige meubels écht niet meer? Koop nu de meest trendy meubels bij huppeldepup (naam vergeten). Insert nog een string 'peer pressure' voordelen van het bezitten van nieuwe banken tafels en kasten in de meest up to date kleuren. En dat eindigde dan met "En kun je het even niet betalen? Bij ons kun je je meubelen ook heel eenvoudig leasen!".
Eigenlijk zeg je hetzelfde. Fuck jouw inrichting, ik wilde gewoon even op de radio komen vertellen dat ik vind dat je mijn spullen moet kopen. 'Koop bij ons spullen die je eigenlijk niet nodig hebt, met geld dat je eigenlijk niet hebt'.
Dan heeft KPN het toch slimmer gedaan. "Kopeh Kopeh Kopeh" is een stuk korter. Scheelt toch weer waardevolle zendtijd die anders teveel op de winst gedrukt zou hebben.
Het zou je zomaar voorbij gaan, en ik kijk je niet raar aan als het je niet eens was opgevallen.
Een nieuwe reclame op de radio over acties bij KPN, hele speciale acties, die nu te halen zijn en daarna voor de rest van je leven niet meer te koop zullen zijn! Pas op! Dit is die once-in-a-lifetime opportunity waar je op moet reageren! Als je hier niet op ingaat praten je vrienden niet meer met je en loopt je hond bij je weg!
En de ad eindigt met de markante woorden, in de gauwigheid geroepen in de laatste seconde(n) zendtijd die waarschijnlijk nog over was en dus met iets gevuld moest worden: kopen kopen kopen.
Ik bedoel, we hebben het nog steeds over hetzelfde toch? Reclame. Een uiting richting potentiële klanten in een poging ze te bewegen een product of dienst van jouw onderneming te betrekken. Daar vind ik in de basis niets vreemds aan, en ook niks verkeerds. Als ik tegen Pietje zeg dat Jantje hele mooie boeketjes maakt en Pietje daar dan vaste klant wordt, is dat mooi. En dan zeg ik dat omdat ik beiden de samenwerking gun. Maar mond op mond reclame is tegenwoordig natuurlijk lang niet efficiënt genoeg meer om de geldstroom aan te wakkeren.
Dus het word meer, en vaker. En extremer. Commercials zijn soms kleine mini-producties. Met 'echte' acteurs, special effects en een budget dat sommige B producties schraal af doet steken. Eerst had je reclame op het uur, en tegenwoordig natuurlijk veel vaker. Toen kwamen de sponsorships (deze uitzending word mogelijk gemaakt door <...>), sluikreclame en tegenwoordig is het ook gewoon heel normaal (b.v. bij SBS6 enkele jaren terug al, toen ik stopte met TV kijken) om een programma gewoon te onderbreken voor reclame. Letterlijk, gewoon de film op pauze, een of andere bobo in beeld met een ongevraagd nieuwtje over een programma dat nog moet komen, en dan weer door.
Het vervelende is dat je hier een aantal effecten op elkaar in hebt werken. Ten eerste geloof ik dat het kapitalistische systeem waar we met zijn allen in zitten, geen stagnatie mag kennen. Ik zeg mag, omdat het dan instort. Geld moet blijven vloeien en om te overleven moet je winst maken. Gewoon blijven zoals je bent is eigenlijk geen optie. De productie moet blijven groeien, marges moeten blijven stijgen en omzet moet blijven klimmen (om die eerste 2 mogelijk te maken). Zelfs als je het lukt je loon te pakken en lekker door te doen als ondernemer, word je constant in de nek gezeten door concurrenten en grote namen die kapitaal inzetten om kapitaal te maken.
Daarnaast heb je simpelweg gewenning. Mensen worden minder, of soms ongevoelig voor een bepaald soort aanbod of reclame, of hun behoeftes veranderen. De markt verandert. Dus is er, net als een verslavend middel zoals alcohol, steeds meer middel nodig om het gewenste effect te verkrijgen. En dus word de soort reclame ook steeds invasiever. Ik ken websites waar je de content _letterlijk_ niet meer kunt lezen door de enorme hoeveelheid banners. Niemand kijkt meer op van gevulde bushokjes met lingerie, voetbalstations (spelers inclus) behangen met de beste koekjes, verzekeringen, auto's en, zo zag ik pas, nu ook seksspeeltjes (of er ook echt dildo's te zien zijn bij FC Emmen is mij onbekend, ik ben nooit wezen kijken).
Het is de schaamte ook voorbij. Producten aanprijzen, ook die van jezelf, is de normaalste zaak van de wereld geworden. Er word eigenlijk van je verwacht dat je bereid bent een modicum aan reclame te consumeren als onderdeel van alles wat je doet. Sommigen hebben het als business model (free to play games bijvoorbeeld), maar ook betaalde diensten (zoals TV) kunnen al jaren niet meer uit met het kijk en luistergeld en daar tiert reclame dus ook welig.
Dit is dus een nieuw 'low point', zo vind ik zelf. Dat de reclame zo normaal, zo schaamteloos en zo wanhopig is geworden dat de adverteerder letterlijk gaat roepen 'KOOP DIT PRODUCT'. Het gaat eigenlijk voorbij aan het product, in zekere zin. Het laat zien waar het eigenlijk om gaat. Niet dat ik het vreemd vind dat een bedrijf winst maakt, maar op zo'n moment neemt het voorrang op alle andere zaken. Klanttevredenheid, brand identity, social resonsibility en ook gewoon simpele normen en waarden gaan uit het raam. We willen gewoon je geld.
Kapitalisme is aan het veranderen. Geld maken was altijd al een vak, een kunst zo u wil, maar er zijn nu bedrijven die geld maken door anderen geld te laten verdienen, en ook weer mensen die geld verdienen aan het ophemelen van bedrijven die anderen meer geld laten verdienen. Dit leidt tot steeds meer mensen die 1) geld kunnen verdienen (het is geen geheim meer, en ook niet moeilijk, effectief reclame te maken) en 2) een graantje mee willen pikken. Maar er word niet meer rijkdom gemaakt. Zoals ik kort uiteenzette in mijn blog More is er een limiet aan hoeveel verhandelbare spullen wij kunnen ophoesten als planeet. Het moet dus, vrij letterlijk, uit de lengte of uit de breedte komen. Meer kleine grootverdieners moeten hun kapitaal bij minder kleinverdieners halen. Het gat word groter. Of je moet collectief de grote jongens neer kunnen krijgen, maar dat lukt eigenlijk niemand, uitzondering een flink schandaal of rechtszaak links of rechts. Want daar zijn we als consument nog best wel gevoelig voor (belastingontduiking, investeren in 'foute' industrieën, te innig verstrengeld zijn met je communistische regering). Maar waarom ageren we niet tegen het 'uitbesteden' van productie? Philips (en anderen) hebben hun productie net zo min oostwaards verplaatst om de lokale bevolking werkgelegenheid te bieden dan dat Ikea nu in Nederland gevestigd is omdat ze zo van windmolens houden. Het ging gewoon om een kans meer winst te maken.
En nu ik dat schrijf vraag ik me af hoe lang het gaat duren voordat we reclames horen die zeggen 'je wilt toch niet dat je vrienden je niet stoer meer vinden? koop daarom nu het laatste model iphone (en betaal handig in termijnen als je nu geen geld hebt)'. En nu ik DAT schrijf realiseer ik me dat we er eigenlijk al zijn. De reclame op de radio in mijn werkplaats een paar maanden geleden spuugde het volgende pareltje uit:
"Kunnen je huidige meubels écht niet meer? Koop nu de meest trendy meubels bij huppeldepup (naam vergeten). Insert nog een string 'peer pressure' voordelen van het bezitten van nieuwe banken tafels en kasten in de meest up to date kleuren. En dat eindigde dan met "En kun je het even niet betalen? Bij ons kun je je meubelen ook heel eenvoudig leasen!".
Eigenlijk zeg je hetzelfde. Fuck jouw inrichting, ik wilde gewoon even op de radio komen vertellen dat ik vind dat je mijn spullen moet kopen. 'Koop bij ons spullen die je eigenlijk niet nodig hebt, met geld dat je eigenlijk niet hebt'.
Dan heeft KPN het toch slimmer gedaan. "Kopeh Kopeh Kopeh" is een stuk korter. Scheelt toch weer waardevolle zendtijd die anders teveel op de winst gedrukt zou hebben.
More
"Somewhere in the world, there is someone dreaming of what you have".
Las ik een tijd terug op Youtube in de comments. Ik vind het een prachtige uitspraak.
Het zal weinig mensen ontgaan zijn dat er een stevige trend is naar meer. En die trend is al vele generaties aan de gang. Waar tientallen jaren terug gewiekste en vlot gebekte verkopers aan de deur kwamen om je te vertellen dat je echt een nieuwe (insert huishoudelijk apparaat) nodig had hebben reclame, marketing en 'imagineering' de markt nu volledig in hun grip. Bijna alles wat je ziet en hoort heeft een motivatie die terug te traceren is naar geld. De meest herkenbare zijn reclames op TV, Radio en Internet maar het is vaak veel subtieler. Er is bijvoorbeeld veel focus van bedrijven op het 'milieuvriendelijke' aspect van hun producten. Het is dan (deels) van gerecycled materiaal gemaakt, of draagt bij aan milieuvriendelijk gebruik (bijvoorbeeld elektrische auto's).
Maar waar is de lobby voor het verlengen van de levensduur? Prachtig als jouw nieuwe bankstel van milieu-verantwoordelijke materialen is gemaakt, maar als de aanschaf er toe leidt dan jij het oude bankstel dat misschien nog 5 jaar mee kon naar de stort brengt omdat je er toch al op uitgekeken was zijn we met zijn allen niet beter af. Ik heb nog nooit een verkoper een product zien afraden omdat er met de oude niks mis was.
Mijn vader kreeg het advies om zijn Toyota Corolla met 200.000 kilometer toch maar in te ruilen op wat nieuws, want er zouden 'kosten aan kunnen komen'. De meeste Tweakers weten wel dat een Corolla wel wat langer mee gaat dan twee ton, en sommigen hebben de documentaires gezien waarin diezelfde auto nog tot over het miljoen geduwd word. Maar de garage wil graag een nieuwe(re) auto verkopen en jij wil natuurlijk geen hogere kosten voor dezelfde auto, dus velen accepteren graag die verdediging om wat nieuws te halen indien ze in de positie verkeren om dat te kunnen doen. En sommigen hebben het geld dan even niet, maar dan zijn er altijd nog 'financieringsopties'.
Maar als jij de kosten niet draagt, wie dan wel? Soms is dat een volgende eigenaar, maar veelal is dat onze planeet. We ontginnen steeds meer grondstoffen om die immer dikker en hoger wordende spiraal te blijven voeden. We zijn in feite een lening op de toekomst aan het nemen. Maar zeer weinig mensen betalen die lening ooit terug. Mensen zouden zichzelf sóms geld kunnen sparen (langer met dat bankstel doen) maar vaak kost het je meer: Die oudere auto heeft meer onderhoud nodig en soms rekenen ze daar meer geld voor. Ook worden onderdelen soms niet meer gemaakt omdat de fabrikant de investering het niet meer waard vind. Het is voor velen een moeilijk te maken overweging om een persoonlijke investering in andermans toekomst (en onze planeet) te doen.
Geld is de drijfveer achter de meeste beslissingen geworden. Er zijn zelfs onderzoeken geweest op een prijs aan een mensenleven te hangen om te helpen met beslissen over bepaalde medicaties en behandelingen. Alhoewel ik oprecht hoop dat we die kant nooit opgaan, vind ik het hypocriet dat mensen dit zo tegen de borst stuit terwijl bijna elke andere beslissing wél financieel gemotiveerd mag worden. Onze boodschappen, de vervangingscyclus van onze producten en onze beroeps- en/of studiekeuze. Velen hebben het niet bewust in de gaten, maar zo werkt het wel.
Ondanks het hierboven geschrevene, wil ik niet dat je dit als een oordeel ziet. Je bent geen minder mens als je liever in een Mercedes rijdt dan in een Fiat en je bent geen slechterik als je een nieuwe flatscreen TV koopt. Wat ik graag mee zou geven is een stukje bewustwording. Idealisme van de één leidt zelden tot (verandering van) inzichten bij de ander, want mijn motivaties hoeven de jouwe niet te zijn.
Ik hoop wel dat deze bewustwording gaat helpen enkele lezers van dit verhaal íets gelukkiger te zijn. Wees blij dát je vrij bent om jezelf te verplaatsen, of dat nou in een oude Nissan is of via openbaar vervoer. Wees blij dat je een tv hebt om naar te kijken en dat je zelf mag bepalen voor welk kanaal je kiest. Wees blij dat je geen lege schappen aantreft in de winkel en dat je toegang hebt tot het vrije internet waar jij deze rant hebt kunnen lezen plus de vrijheid hebt om mijn mening naast je neer te leggen.
In many places on our world there are millions of people dreaming of what some of us have.
Een ontnuchterend perspectief.
We noemen het ook wel "first world problems". Twijfelen over je merk TV, een hoge rekening voor de reparatie van je auto of moeten uitwijken naar een ander merk broodbeleg zijn objectief beter dan geen tv, geen auto en geen brood.
Tenzij je een gluten-intolerante kluizenaar bent die in een moeras woont. In dat geval heb ik niks gezegd.
Las ik een tijd terug op Youtube in de comments. Ik vind het een prachtige uitspraak.
Het zal weinig mensen ontgaan zijn dat er een stevige trend is naar meer. En die trend is al vele generaties aan de gang. Waar tientallen jaren terug gewiekste en vlot gebekte verkopers aan de deur kwamen om je te vertellen dat je echt een nieuwe (insert huishoudelijk apparaat) nodig had hebben reclame, marketing en 'imagineering' de markt nu volledig in hun grip. Bijna alles wat je ziet en hoort heeft een motivatie die terug te traceren is naar geld. De meest herkenbare zijn reclames op TV, Radio en Internet maar het is vaak veel subtieler. Er is bijvoorbeeld veel focus van bedrijven op het 'milieuvriendelijke' aspect van hun producten. Het is dan (deels) van gerecycled materiaal gemaakt, of draagt bij aan milieuvriendelijk gebruik (bijvoorbeeld elektrische auto's).
Maar waar is de lobby voor het verlengen van de levensduur? Prachtig als jouw nieuwe bankstel van milieu-verantwoordelijke materialen is gemaakt, maar als de aanschaf er toe leidt dan jij het oude bankstel dat misschien nog 5 jaar mee kon naar de stort brengt omdat je er toch al op uitgekeken was zijn we met zijn allen niet beter af. Ik heb nog nooit een verkoper een product zien afraden omdat er met de oude niks mis was.
Mijn vader kreeg het advies om zijn Toyota Corolla met 200.000 kilometer toch maar in te ruilen op wat nieuws, want er zouden 'kosten aan kunnen komen'. De meeste Tweakers weten wel dat een Corolla wel wat langer mee gaat dan twee ton, en sommigen hebben de documentaires gezien waarin diezelfde auto nog tot over het miljoen geduwd word. Maar de garage wil graag een nieuwe(re) auto verkopen en jij wil natuurlijk geen hogere kosten voor dezelfde auto, dus velen accepteren graag die verdediging om wat nieuws te halen indien ze in de positie verkeren om dat te kunnen doen. En sommigen hebben het geld dan even niet, maar dan zijn er altijd nog 'financieringsopties'.
Maar als jij de kosten niet draagt, wie dan wel? Soms is dat een volgende eigenaar, maar veelal is dat onze planeet. We ontginnen steeds meer grondstoffen om die immer dikker en hoger wordende spiraal te blijven voeden. We zijn in feite een lening op de toekomst aan het nemen. Maar zeer weinig mensen betalen die lening ooit terug. Mensen zouden zichzelf sóms geld kunnen sparen (langer met dat bankstel doen) maar vaak kost het je meer: Die oudere auto heeft meer onderhoud nodig en soms rekenen ze daar meer geld voor. Ook worden onderdelen soms niet meer gemaakt omdat de fabrikant de investering het niet meer waard vind. Het is voor velen een moeilijk te maken overweging om een persoonlijke investering in andermans toekomst (en onze planeet) te doen.
Geld is de drijfveer achter de meeste beslissingen geworden. Er zijn zelfs onderzoeken geweest op een prijs aan een mensenleven te hangen om te helpen met beslissen over bepaalde medicaties en behandelingen. Alhoewel ik oprecht hoop dat we die kant nooit opgaan, vind ik het hypocriet dat mensen dit zo tegen de borst stuit terwijl bijna elke andere beslissing wél financieel gemotiveerd mag worden. Onze boodschappen, de vervangingscyclus van onze producten en onze beroeps- en/of studiekeuze. Velen hebben het niet bewust in de gaten, maar zo werkt het wel.
Ondanks het hierboven geschrevene, wil ik niet dat je dit als een oordeel ziet. Je bent geen minder mens als je liever in een Mercedes rijdt dan in een Fiat en je bent geen slechterik als je een nieuwe flatscreen TV koopt. Wat ik graag mee zou geven is een stukje bewustwording. Idealisme van de één leidt zelden tot (verandering van) inzichten bij de ander, want mijn motivaties hoeven de jouwe niet te zijn.
Ik hoop wel dat deze bewustwording gaat helpen enkele lezers van dit verhaal íets gelukkiger te zijn. Wees blij dát je vrij bent om jezelf te verplaatsen, of dat nou in een oude Nissan is of via openbaar vervoer. Wees blij dat je een tv hebt om naar te kijken en dat je zelf mag bepalen voor welk kanaal je kiest. Wees blij dat je geen lege schappen aantreft in de winkel en dat je toegang hebt tot het vrije internet waar jij deze rant hebt kunnen lezen plus de vrijheid hebt om mijn mening naast je neer te leggen.
In many places on our world there are millions of people dreaming of what some of us have.
Een ontnuchterend perspectief.
We noemen het ook wel "first world problems". Twijfelen over je merk TV, een hoge rekening voor de reparatie van je auto of moeten uitwijken naar een ander merk broodbeleg zijn objectief beter dan geen tv, geen auto en geen brood.
Tenzij je een gluten-intolerante kluizenaar bent die in een moeras woont. In dat geval heb ik niks gezegd.
Test (2)
Griebeltjes. Potjandorie, -dubbeltjes en -volblommen. Want we willen wel politiek correct blijven.
Maar ben ik dat wel? Ik heb mezelf niet laten checken, voorover ik weet heeft de GGD (nog) geen test voor maatschappelijk correct gedrag.
Ik wil geen hork zijn. Ik heb er geen enkel persoonlijk gewin of plezier aan een ander voor het hoofd te stoten (oké, dat laatste is misschien niet altijd 100% waar, als ik heel eerlijk ben). Maar dan moet je natuurlijk wel weten wat voor de ander als aanstootgevend gezien word. Daar zijn geen 'groene boekjes' voor. Dat leer je door het spreekwoordelijke vallen en opstaan in de maatschappij waarin je soms iets zegt of doet waar een ander sip (of boos) van word.
Je hebt bijvoorbeeld de bond tegen vloeken. Alhoewel ik niet tegen het principe ben van een bond tegen aanstootgevend taalgebruik, liggen diens wortels wel in de religie. En alhoewel ik niet tegen religie ben (écht niet), heb ik er geen. Ik heb meer dan eens aan een taxichauffeur in London (ik tref om één of andere reden voornamelijk extravert religieuze chauffeurs als ik Uber gebruik) moeten uitleggen hoe het kan dat ik zonder religie dan normen en waarden heb (zeker op lange ritten ga je wel eens een gesprekje aan en sturen ze op religie, alsof het religieus icoon dat vaak aan de spiegel hangt al niet een indicatie was). Waar, en van wie, heb ik die dan geleerd? Nou, eh, onder andere van mijn ouders (die ook niet echt religieus zijn overigens). En op school. In de maatschappij. Soms leer je goede dingen van de verkeerde mensen. Ze schelden je uit of doen iets anders wat jij vervelend vind, en dat besef leert je het niet bij anderen te doen. De extraverte religieuze chauffeur reageert dan vaak verwonderd. Alsof hij/zij zich niet besefte dat je soms op twee verschillende manieren of routes tot dezelfde conclusie kunt komen. En ik ken ook genoeg religieuze mensen die zelf erg hard kunnen lachen om 'god-grapjes'. Zijn die dan niet 'echt' in de ogen van andere gelovigen? Of zijn de andere gelovigen te snel beledigd?
Maar soms is een grapje gewoon echt wel vermakelijk. Een grapje over vrouwen minderheidsgroepen of stereotypes. Maar ook over je eigen ras, beroep, gender of simpelweg je woonplaats. Niet omdat je iets tegen die mensen (of jezelf) hebt, maar gewoon omdat je het grappig vind. Waarom is het dan leuk? Geen idee. Is het leedvermaak? Aangeleerd gedrag? Is humor iets universeels of vooral situationeel? Dat laatste snappen we meestal wel: je maakt geen grappen tijdens een begrafenis, of over gender en religie. Dat is gewoon not-done.
Hoe geef je jezelf houding? Dan maar nooit meer grapjes maken zodat je zeker weet dat je niemand beledigt? Er zijn culturen of omgevingen waar te gereserveerd zijn ook weer als niet-vriendelijk of soms zelfs beledigend gezien word. Je kunt het al snel 'nooit goed doen'. En ik reis graag. Ik zie mezelf niet voor eeuwig (permanent) in Nederland wonen. Ik wil niet alleen in mijn eigen bubbel kunnen aarden. Ik wil dus graag met iedereen door één deur kunnen, ook als die mensen soms gebruiken of denkbeelden hebben die niet de mijne zijn.
De oplossing word door velen ook al snel gevonden: 'je moet je gewoon niet zo snel beledigd voelen' ofwel niet zo snel op je lu... teentjes getrapt zijn. Maar dat is makkelijk praten als jouw groepering niet al stelselmatig jarenlang fysieke en/of emotionele hinder ondervind van de vrijheid die sommige mensen zich toe-eigenen door middel van zogenaamde humor die eigenlijk een misplaatst gevoel van superioriteit verbergt, of wanneer je van jongs af aan al opgevoed bent om bepaalde denkbeelden te hebben en dus niet anders weet. Ik kan me helemaal inbeelden hoe een Joods persoon grappen over de holocaust niet kan waarderen, ook als die persoon pas heel lang daarna geboren is. Maar wat ben ík dan, als ik met groot respect, geïntrigeerd en met een zwaar hart musea over de Jodenvervolging bezoek, maar toch ook kan lachen om een grap? Mag ik een schilderij van Hitler wel mooi vinden?
Als ik mijn eigen ervaringen en opgedane levenskennis serieus neem, moet ik concluderen dat beide mogelijk is. Het is, in ieder geval in mijn persoon, mogelijk om respect te tonen en tegelijkertijd ermee mee te kunnen lachen. Op dezelfde manier dat je best tevreden met je uiterlijk kunt zijn, maar er toch grappen over maakt (zelfspot) in een show of presentatie.
En trek het blik politiek an sich al helemaal niet open. Nog los van mijn eigen politieke kleur (die volgens mij nog niet is uitgevonden), wat is politiek? De meesten denken gelijk aan Rutte of Wilders, het koningshuis misschien, maar wat dacht je van bedrijfspolitiek? Daar heb ik mijn buik na 20+ jaar arbeidsverleden ondertussen wel vol van. Dus als politiek zelf al voor vele interpretaties vatbaar is en er zoveel politiek stromingen en richtingen bestaan, wat is dan nog de waarde van de term 'politiek correct'? Ik geef heel veel van mijn bezittingen weg als ik ze niet (meer) nodig heb. Ik vermijd de frustratie van marktplaats voor een paar losse euro's die ik, als ik eerlijk ben, toch niet nodig heb en maak iemand blij die het anders niet kon betalen. Maar ik háát geld geven aan goede doelen en ik zal verdomd zijn als ik niet probeer af te dingen als ik zelf wat nodig heb. Ben ik dan een krent of een samaritaan? En wanneer doe je 'genoeg' voor de maatschappij? Wanneer je je überhaupt bijdraagt (we betalen allemaal belasting), of wanneer je alles weggeeft behalve een snee brood en een laken over je matras? Mag ik van een zwerver vinden dat hij actie moet ondernemen of mag dat alleen als ik hem zelf onder de douche zet, aankleed en naar een sollicitatie toe rijdt?
Dus, Tweakers, zeg het maar. Test ik positief voor hypocrisie? Heb ik meerdere maatschappelijke persoonlijkheden? Bij deze mag u mij beoordelen
.
Maar ben ik dat wel? Ik heb mezelf niet laten checken, voorover ik weet heeft de GGD (nog) geen test voor maatschappelijk correct gedrag.
Ik wil geen hork zijn. Ik heb er geen enkel persoonlijk gewin of plezier aan een ander voor het hoofd te stoten (oké, dat laatste is misschien niet altijd 100% waar, als ik heel eerlijk ben). Maar dan moet je natuurlijk wel weten wat voor de ander als aanstootgevend gezien word. Daar zijn geen 'groene boekjes' voor. Dat leer je door het spreekwoordelijke vallen en opstaan in de maatschappij waarin je soms iets zegt of doet waar een ander sip (of boos) van word.
Je hebt bijvoorbeeld de bond tegen vloeken. Alhoewel ik niet tegen het principe ben van een bond tegen aanstootgevend taalgebruik, liggen diens wortels wel in de religie. En alhoewel ik niet tegen religie ben (écht niet), heb ik er geen. Ik heb meer dan eens aan een taxichauffeur in London (ik tref om één of andere reden voornamelijk extravert religieuze chauffeurs als ik Uber gebruik) moeten uitleggen hoe het kan dat ik zonder religie dan normen en waarden heb (zeker op lange ritten ga je wel eens een gesprekje aan en sturen ze op religie, alsof het religieus icoon dat vaak aan de spiegel hangt al niet een indicatie was). Waar, en van wie, heb ik die dan geleerd? Nou, eh, onder andere van mijn ouders (die ook niet echt religieus zijn overigens). En op school. In de maatschappij. Soms leer je goede dingen van de verkeerde mensen. Ze schelden je uit of doen iets anders wat jij vervelend vind, en dat besef leert je het niet bij anderen te doen. De extraverte religieuze chauffeur reageert dan vaak verwonderd. Alsof hij/zij zich niet besefte dat je soms op twee verschillende manieren of routes tot dezelfde conclusie kunt komen. En ik ken ook genoeg religieuze mensen die zelf erg hard kunnen lachen om 'god-grapjes'. Zijn die dan niet 'echt' in de ogen van andere gelovigen? Of zijn de andere gelovigen te snel beledigd?
Maar soms is een grapje gewoon echt wel vermakelijk. Een grapje over vrouwen minderheidsgroepen of stereotypes. Maar ook over je eigen ras, beroep, gender of simpelweg je woonplaats. Niet omdat je iets tegen die mensen (of jezelf) hebt, maar gewoon omdat je het grappig vind. Waarom is het dan leuk? Geen idee. Is het leedvermaak? Aangeleerd gedrag? Is humor iets universeels of vooral situationeel? Dat laatste snappen we meestal wel: je maakt geen grappen tijdens een begrafenis, of over gender en religie. Dat is gewoon not-done.
Hoe geef je jezelf houding? Dan maar nooit meer grapjes maken zodat je zeker weet dat je niemand beledigt? Er zijn culturen of omgevingen waar te gereserveerd zijn ook weer als niet-vriendelijk of soms zelfs beledigend gezien word. Je kunt het al snel 'nooit goed doen'. En ik reis graag. Ik zie mezelf niet voor eeuwig (permanent) in Nederland wonen. Ik wil niet alleen in mijn eigen bubbel kunnen aarden. Ik wil dus graag met iedereen door één deur kunnen, ook als die mensen soms gebruiken of denkbeelden hebben die niet de mijne zijn.
De oplossing word door velen ook al snel gevonden: 'je moet je gewoon niet zo snel beledigd voelen' ofwel niet zo snel op je lu... teentjes getrapt zijn. Maar dat is makkelijk praten als jouw groepering niet al stelselmatig jarenlang fysieke en/of emotionele hinder ondervind van de vrijheid die sommige mensen zich toe-eigenen door middel van zogenaamde humor die eigenlijk een misplaatst gevoel van superioriteit verbergt, of wanneer je van jongs af aan al opgevoed bent om bepaalde denkbeelden te hebben en dus niet anders weet. Ik kan me helemaal inbeelden hoe een Joods persoon grappen over de holocaust niet kan waarderen, ook als die persoon pas heel lang daarna geboren is. Maar wat ben ík dan, als ik met groot respect, geïntrigeerd en met een zwaar hart musea over de Jodenvervolging bezoek, maar toch ook kan lachen om een grap? Mag ik een schilderij van Hitler wel mooi vinden?
Als ik mijn eigen ervaringen en opgedane levenskennis serieus neem, moet ik concluderen dat beide mogelijk is. Het is, in ieder geval in mijn persoon, mogelijk om respect te tonen en tegelijkertijd ermee mee te kunnen lachen. Op dezelfde manier dat je best tevreden met je uiterlijk kunt zijn, maar er toch grappen over maakt (zelfspot) in een show of presentatie.
En trek het blik politiek an sich al helemaal niet open. Nog los van mijn eigen politieke kleur (die volgens mij nog niet is uitgevonden), wat is politiek? De meesten denken gelijk aan Rutte of Wilders, het koningshuis misschien, maar wat dacht je van bedrijfspolitiek? Daar heb ik mijn buik na 20+ jaar arbeidsverleden ondertussen wel vol van. Dus als politiek zelf al voor vele interpretaties vatbaar is en er zoveel politiek stromingen en richtingen bestaan, wat is dan nog de waarde van de term 'politiek correct'? Ik geef heel veel van mijn bezittingen weg als ik ze niet (meer) nodig heb. Ik vermijd de frustratie van marktplaats voor een paar losse euro's die ik, als ik eerlijk ben, toch niet nodig heb en maak iemand blij die het anders niet kon betalen. Maar ik háát geld geven aan goede doelen en ik zal verdomd zijn als ik niet probeer af te dingen als ik zelf wat nodig heb. Ben ik dan een krent of een samaritaan? En wanneer doe je 'genoeg' voor de maatschappij? Wanneer je je überhaupt bijdraagt (we betalen allemaal belasting), of wanneer je alles weggeeft behalve een snee brood en een laken over je matras? Mag ik van een zwerver vinden dat hij actie moet ondernemen of mag dat alleen als ik hem zelf onder de douche zet, aankleed en naar een sollicitatie toe rijdt?
Dus, Tweakers, zeg het maar. Test ik positief voor hypocrisie? Heb ik meerdere maatschappelijke persoonlijkheden? Bij deze mag u mij beoordelen
.Test
Test tekst.